Verslag van het Trad.It festival in de Oosterpoort te
Groningen, d.d. 16 april 2005, op www.folkforum.nl
Ondanks een fikse tegenvaller, het afzeggen van de Franse band
La Jolie Vilaine, was deze editie van het jaarlijkse Trad.It festival
zeer geslaagd. Organisatorisch omdat zo'n 1000 mensen de weg
naar de Oosterpoort in Groningen vonden. Artistiek, met mooie
concerten van Riccardo Tesi en Värttinä. Het beste concert zat
aan het begin van het programma: de Zweedse band Groupa. In
de periferie van het festival hebben veel mensen genoten van de
puurheid van de Ierse Lasairfhíona ní Chonaola en de Groningse
rootsy blues van Harry Niehof…
Vrijwel alle festival-acts tonen hoe traditionele muziek nieuw
leven ingeblazen kan worden. Europese folk is de rode draad door
de programmering. Singer-songwriter Harry Niehof is de enige met
duidelijke links naar Amerikaanse blues en folk. Zijn gitaarspel is
daarop gebaseerd met een fingerpicking stijl waarin geregeld de
bottleneck wordt gehanteerd. Zijn combinatie van rootsy
gitaarspel en Gronings dialect is eigenlijk ook een kwestie van
oppoetsen van het Groningse dialect-lied. Het boeit evenzeer als
bijvoorbeeld een Gerard van Maasakkers en tegenwoordig ook een
JW Roy dat in het Brabants doen.
'Een lieflijk deuntje wordt vaak te fondanterig' zegt Harry Niehof,
maar Mijn IJskoningin tilt hij daar ver bovenuit met zijn prangende,
subtiel tokkelende gitaarspel en pikante rootsy accenten...Het
publiek lust er wel pap van. Geregeld wordt gelachen om zijn
aankondigingen. Als niet-Groninger ontgaat ons geregeld de
pointe, maar het is een overduidelijk succes voor het thuispubliek.
Je kunt een speld horen vallen. Ons Gronings is net toereikend
genoeg om te begrijpen waar het gros van de teksten over
handelen. Zoals bij de meeste singer-songwriters gaat het over
de donkerder kanten van het bestaan. Ter geruststelling zegt
Niehof: "Ik ben best wel een vrolijke jongen. Het is niet allemáál
kommer en kwel. Er zijn ook vrolijker dingen in het leven, zoals
liefdesverdriet..."